Nietzsche, la Xenealoxía y la hestoria de Foucault

Les y los asturianos tamos mui avezaos a los discursos hexemonicos sobre la hestoria. Somos bombardeaos con coses como "Reconquista", "Pelayo, primer rei d'españa" y coses asina. Por ello, desenvolver un pensamientu criticu ye un gran preseu autodefensivu y base d'una ideoloxía revolucionaria.

Equí vos apurrimos Nietzsche, la Xenealoxía y la Hestoria onde Foucalt fai un analís de sobre los conceptos de la Hestoria y la Xenealoxía de Niezsche. Prestosu estudiu sobre la necesidá d'entender la hestoria lloñe d'estos grandes discursos pos siempre, tres la "verdá", ta la "necesidá de saber".

El Facismu Cotidianu Parte I y II

Anque güei se dea más importancia a la intervención de los EEXX na Segunda Guerra Mundial foron los sovieticos los que lo arriesgaron too pa poner fin al facismu nel mundu (los 20 millones de muertos sovieticos). Asina en 1945 lleguen al frente de Berlín, capital del III Reich, pa dar caza a los nazis.
Col material incautáu a dirixentes nazis ellaboraron esti documental sobrel facismu dividíu en dos partes:

La primer parte trata d'amosar como foi'l nacimientu del nazismu, quienes lo financiaron, quien yera Hitler, que ye'l facismu...
La segunda parte céntrase más na so fín, la otra Alemaña, que pasó cuando se acabó'l III Reich...

Amistaes peligroses...

Manifiestu de L'Arte La Guerra

EINA (Preseu, Ferramienta) ye un grupu de música catalán (dificil definir que música toquen) herederu de los antiguos INADAPTATS. Hasta equí nada que ver colo que ye esti blogue pero la verdá ye qu'EINA tien una carauterística que lu fai únicu: Los sos discos son rellectures de llibros col claru fin de formar al públicu, que son los que van a dar los pasos haza la utopía d'unos Paises Catalanes xuntos, independientes y socialistes, envede siguir el camín de la denuncia y quexa pública tan caracteristica d'esti tipu de grupos.

En 2008 llanzaron el so primer discu nomáu "L'Art de la Guerra" nel que ponen música al perfamosu llibru de Sun Tzu y col discu entregaben un pequeñu fanzine nel que faen una pequeña revisión del llibru ya mentáu dende un puntu de vista modernu y marxista col nome Manifiestu de L'Arte La Guerra. Paeciome interesante que tuviera ente los testos d'esta pequeña biblioteca que tamos construyendo.

Equí va un vidioclip del que fuera'l so primer discu:

Si vos prestó podeis visitar tamién  http://estau-revolucion.blogspot.com/ blogue d'un compañeru que traduz les lletres del so segundu discu "L'Estáu y la Revolución" de Lenin.

Sexu, Raza & Clase de Selma James

Selma James ye una d'eses persones imprescindibles de les que falaba Bertolt Brecht. Lleva tola vida militando en movimientos feministes y aplicando la so teoría, escrita en dellos llibros y testos. Ente otres coses coordinó la campaña mundial pa pidir un sueldu pa les ames de casa. ¿Que llocura non? Pidir un sueldu por trabayar...

Nesti testu, Sexu, Raza & Clase, Selma analiza esto, como'l capital divide'l mundu ente la burguesía y el proletariáu pero depués organizaciones obreres dividen la clas obrera ente asalariaos y non asalariaos, dexando fuera el xenereu, la nación, la edá, el color de la piel y tantes otres secciones de la clase obrera.

Como vos digo un bon testu p'abrinos la mente.

La Sociedá del Espectáculu

En 1967 el filósofu Guy Debord escribió La Sociedá del Espectáculu, importantisimu estudiu del Situacionismu nel que critica que na sociedá moderna del "ser ye tener, y tener ye aparentar". Equí vos apurrimos el documental dirixíu pol mesmu Debord.

Veremos como güei en día, cola esistencia d'internet y les redes sociales, múltiplicose esti efectu y ya vemos como normal qu'una persona retresmita la so vida en direutu, asina "L'espectáculu ye la imaxe tracamundiada de la sociedá na que les relaciones ente mercancíes suplantaron les relaciones ente la xente". Tamién fai una comparanza crítica ente la propaganda sovietica de la XRSS y la de los capitalistes d'EEXX.

Les tradiciones marciales y l'arte la rebelión

Munchos pueblos antiguos yeren pacifistes, vivien acordies a lleis mas o menos xustes, pero pacífiques. Pero estos mesmos pueblos nun duldaben n'entrenar "por si acasu" coles armes y nel casu de ser atacaos refugaben los ataques. ¿Paez lóxicu non?

Güei en día la palabra pacifista tracamundiose col significáu que-y quinxieron dar, ye dicir, agora pacifista ye aceptar la "violencia llegal" y refugar la "illegal" polo qu'ante un manifestante que recibe un toletazu d'un policía, esti se rebota y ataca al policía, el pacifista ye mas criticu col manifestante que col policía. Poro, enantes pacifista yera'l que "nun atacaba" pero agora tamién ve mal la defensa si ello conlleva violencia.

Esti ye un interesantisimu fanzine robláu baxo'l nomatu de Seaweed qu'afonda na importancia de caltener Les Tradiciones Marciales y l'Arte la Rebelión nes nueses comunidaes, llueñe de pacifismos hipocrites y con entrugues mui curioses: Nel ghettu de Varsovia los xudios optaben por tres opciones: Atacar a los nazis, vivir a cualquier preciu o enxamás ponese a l'altor de los sos verdugos, nunca nun defendese....¿Que ye la victoria?¿Aguantar, rebelase o sobrevivir?

La Rabia de Pier Paolo Pasolini

Dende Acción y Política nun vamos quedanos, anque ye muncho, namás nes biblioteques y vamos pasanos tamién peles videoteques. Por eso esti ye'l nuesu primer documental sotituláu n'asturianu.

A entamos de los años 60 Pasolini recibió l'encargu de facer un ensayu que respuenda a la entruga ¿Por qué les nueses vides caractericense pol descontentu, l'angustia, y el miéu?. La respuesta de Pasolini asustó al productor de tala manera que contrató otru director pa facer una segunda parte dende'l puntu de vista d'un capitalista catolicu y contrarrestar asina'l discursu de llibertá ya igualdá de Pasolini. La iglesia, les desigualdaes, el facismu, el colonialismu, etc...poques coses camudaron n'estos 50 años. La Rabia de Pasolini ye la rabia de tolos primíos del mundu. 

Podeis vela en 4 partes en Youtube.